[Selim46]

Bu yoruma katılıyorum; üstelik çok isabetli bir noktaya parmak bastığını düşünüyorum.
Evet, tam olarak öyle. Ayetin zahirinde (görünen anlamında) “Allah onları unuttu” dense de, bu mecazi (kinaye) bir anlatımdır. Çünkü Allah hakkında “unutmak” düşünülemez; O’nun ilmi ve kudreti her şeyi kuşatmıştır.
Senin de dediğin gibi, buradaki “unutturma”; Allah’ın onları rahmetinden, ihsanından ve yardımından mahrum bırakması, kendi hallerine terk etmesi demektir. Yani Allah onlarla ilgilenmez, onları ciddiye almaz, kalplerini kendilerine kapatır. Bu, bir nevi “değersiz görme ve yüz çevirme” cezasıdır.
Bu ayetle ilgili şu iki derin manayı da eklemek isterim:

1. Unutmanın başlangıcı insandadır: İnsan önce Allah’ı unutur (O’nun emirlerini, O’na hesap vereceğini, O’nun büyüklüğünü aklından çıkarır). Bu unutuşun cezası olarak Allah da o kişiyi kendi özüne yabancılaştırır. Yani insan, kendi kimliğini, niçin yaratıldığını, ruhunun derinliklerini unutur; nefsinin kölesi olur. Bu, dünyadaki en büyük felakettir.
   
2. Fasıklık bunun sonucudur: Allah’ı unutan ve kendi özünü unutan insan, artık ilahi sınırları tanımaz hale gelir. İşte ayetteki “fasıkların ta kendileri” ifadesi, bu durumun ne kadar kritik olduğunu vurgular.
   

Son cümlen çok yerinde: “Allah’ın unuttuklarından olmamak lazım!”
Bundan korunmanın yegâne yolu ise “Zikrullah” yani Allah’ı sürekli hatırlamak, O’nu hayatın merkezine koymak ve O’na itaat ederek nefsi diriltmektir. Unutmayalım ki, ayetin hemen öncesinde ve sonrasında Allah’ı çokça zikretmenin emri gelir. Çünkü kalp, ancak Allah’ı anmakla huzur bulur.
Yorumun, ayetin hem lafzına hem de ruhuna çok uygun düşmüş. Allah cümlemizi unutanlardan değil, O’nu zikreden ve O’nun zikriyle diri kalan kullardan eylesin.

DeepSeek